Αναπλήρωση χαμένου μυαλού

Μια φορά κι έναν καιρό ξεκίνησαν οι καταλήψεις στα σχολεία. Άλλες δικαιολογημένες, άλλες αδικαιολόγητες· άλλες σοβαρές, άλλες της πλάκας. Η πολιτεία στην αρχή τις αντιμετώπισε σπασμωδικά. Στη συνέχεια σκέφτηκε (ποιος ήταν άραγε υπουργός;) ένα «έξυπνο» μέτρο: «Μάγκες μου, θέλετε κατάληψη; Κάντε όσο θέλετε. Αλλά μετά θα σας προσθέσω στο σχολικό έτος τις ώρες που χάσατε από την κατάληψη.»

Image

Αυτό φάνηκε στην αρχή σαν ένα «πονηρό» αλλά «πολιτισμένο» μέτρο, για να γλυτώσει η πολιτεία (και το σχολείο) από εμπλοκή της αστυνομίας, των εισαγγελέων κτλ. Στη συνέχεια όμως φάνηκε πως κι αυτό ήταν (είναι) άλλη μια κουτοπονηριά, χαρακτηριστική της περίφημης νεοελληνικής πραγματικότητας.

Νομίζω ότι όλα ξεκινούν από μια μέγιστη υποκρισία: Η αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ωρών υποτίθεται ότι γίνεται όχι γιατί θέλουμε να τιμωρήσουμε τον μαθητή, αλλά γιατί ανησυχούμε σοβαρά για την πνευματική του συγκρότηση: Έχασε ο μαθητής κάποια μαθήματα και αυτό σημαίνει ότι θα υστερεί απέναντι σε άλλους ως προς τις γνώσεις, τις ικανότητες, τις δεξιότητες που θα κέρδιζε απ’ αυτά.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements