Θρησκευτικά: Να απαλλαγούμε –αλλά από τι ακριβώς;

Άρθρο του Βασίλη Ξυδιά στο 360pedia.gr.

11

 

Advertisements

Τα αποσυρθέντα βιβλία

Για το βιβλίο του Χάρη Αθανασιάδη


Τα αποσυρθέντα βιβλία: Έθνος και σχολική Ιστορία στην Ελλάδα, 1858-2008

μια παρουσίαση από τον Κ. Θεριανό.

«Η απόσυρση των βιβλίων δεν έγινε για
λόγους “επιστημονικούς”. Έγινε για λόγους “πολιτικούς” και “ιδεολογικούς”, πράγμα που καταδεικνύει την εδώ και δεκαετίες διαπίστωση των κοινωνιολόγων της εκπαίδευσης: αυτό που διδάσκεται στο σχολείο δεν είναι προϊόν αποκλειστικά επιστημονικής επιλογής, αλλά η σχολική γνώση είναι κοινωνικά επιλεγμένη και οργανωμένη γνώση.»

(από την Κριτική Παιδαγωγική)

24-athanasiadis-630

Από τις δέκα επιστολές του Paulo Freire

Άρθρο στο alfavita.gr με σύνοψη των  «δέκα επιστολών» του Πάουλο Φρέιρε εδώ.

oxi_50

The high cost of low teachers salaries

The high cost of low teachers salaries

Βρε, βρε… και στο Αμέρικα μειώνονται οι μισθοί (μας);

Για το ψήφισμα μιας ΕΛΜΕ

Σε πρόσφατη γενική συνέλευση της ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας (πρόκειται για τοπικό σωματείο καθηγητών δημόσιων σχολείων) υιοθετήθηκε ψήφισμα που αντιγράφω αυτούσιο:

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

Η Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας, καλεί τα μέλη της να δραστηριοποιηθούν στους συλλόγους διδασκόντων ώστε να μην παίρνονται αποφάσεις υλοποίησης προγραμμάτων τα οποία απαιτούν για την συμμετοχή των μαθητών σε αυτά την καταβολή μεγάλων χρηματικών ποσών από τις οικογένειες.

Σε μια περίοδο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας οδηγείται στην ανέχεια, είναι απαράδεκτο εκπαιδευτικοί σε δημόσια σχολεία να υλοποιούν δράσεις που απευθύνονται στους «έχοντες» και «κατέχοντες».

Η αναζήτηση χορηγών, η εμπορευματοποίηση της γνώσης και του πολιτισμού, παραδίνει το σχολείο και κατ’ επέκταση τα παιδιά στα χέρια της αγοράς. Πρέπει ως εκπαιδευτικοί να αντισταθούμε σ’ αυτό και να μην επιτρέπουμε αβίαστα στους συλλόγους μας να αποφασίζουν τέτοιες δράσεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναπλήρωση χαμένου μυαλού

Μια φορά κι έναν καιρό ξεκίνησαν οι καταλήψεις στα σχολεία. Άλλες δικαιολογημένες, άλλες αδικαιολόγητες· άλλες σοβαρές, άλλες της πλάκας. Η πολιτεία στην αρχή τις αντιμετώπισε σπασμωδικά. Στη συνέχεια σκέφτηκε (ποιος ήταν άραγε υπουργός;) ένα «έξυπνο» μέτρο: «Μάγκες μου, θέλετε κατάληψη; Κάντε όσο θέλετε. Αλλά μετά θα σας προσθέσω στο σχολικό έτος τις ώρες που χάσατε από την κατάληψη.»

Image

Αυτό φάνηκε στην αρχή σαν ένα «πονηρό» αλλά «πολιτισμένο» μέτρο, για να γλυτώσει η πολιτεία (και το σχολείο) από εμπλοκή της αστυνομίας, των εισαγγελέων κτλ. Στη συνέχεια όμως φάνηκε πως κι αυτό ήταν (είναι) άλλη μια κουτοπονηριά, χαρακτηριστική της περίφημης νεοελληνικής πραγματικότητας.

Νομίζω ότι όλα ξεκινούν από μια μέγιστη υποκρισία: Η αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ωρών υποτίθεται ότι γίνεται όχι γιατί θέλουμε να τιμωρήσουμε τον μαθητή, αλλά γιατί ανησυχούμε σοβαρά για την πνευματική του συγκρότηση: Έχασε ο μαθητής κάποια μαθήματα και αυτό σημαίνει ότι θα υστερεί απέναντι σε άλλους ως προς τις γνώσεις, τις ικανότητες, τις δεξιότητες που θα κέρδιζε απ’ αυτά.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα

Χαζεύοντας στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σ’ έναν βέλγικο εκπαιδευτικό ιστότοπο και είδα το παρακάτω άρθρο. Το θεώρησα ενδιαφέρον και σκέφτηκα να το μεταφράσω. Ίσως η μετάφραση να είναι κάπως τσαπατσούλικη, γι’ αυτό διορθώστε με!

Το πρωτότυπο εδώ.

 Nico Hirtt: «Και βέβαια το μέγεθος των τάξεων είναι παράγοντας επιτυχίας!»

Απάντηση σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Libre Belgique

L’école démocratique, Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Μπορεί να είναι αλήθεια ότι ο αριθμός των μαθητών ανά τάξη δεν είναι το μόνο στοιχείο, ούτε, αναμφίβολα, το πιο σημαντικό για τον καθορισμό της αποτελεσματικότητας και της ισονομίας του σχολικού μας συστήματος, δεν μπορούμε όμως να αφήνουμε τον κ. Martin François να διαβεβαιώνει (στη στήλη «Γνώμες» της εφημερίδας Libre Belgique, 2 Ιανουαρίου 2012) ότι «η επίδραση του μικρού αριθμού μαθητών δεν είναι σημαντική» και ότι «οι επιστήμονες δείχνουν πως ο περιορισμός του αριθμού των μαθητών στην τάξη είναι επιζήμιος για τα παιδιά που προέρχονται από χαμηλά κοινωνικά στρώματα». Γιατί, στην πραγματικότητα, η επιστημονική έρευνα έχει πλέον αποδείξει, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, τη θετική επίδραση του περιορισμού του μαθητικού δυναμικού, τουλάχιστον στις πρώτες τάξεις του σχολείου, και ιδιαίτερα για τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων.

Πρώτ’ απ’ όλα, και ο πιο καλοπροαίρετος εξεγείρεται μπροστά στη θέση του M. François. Αυτός δεν χρειάστηκε να διδάξει πολλές φορές σε πολυμελή τμήματα για να τολμήσει να διαβεβαιώσει ότι λίγο ενδιαφέρει ο αριθμός των μαθητών. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι το ρήμα «διδάσκω» δεν θεωρείται συνώνυμο του «απαγγέλλω», του «υπαγορεύω», του «αποφαίνομαι», του «μεταδίδω» … και ότι η λέξη «μαθητής» σημαίνει κάτι παραπάνω από «αυτί» και «καταγραφέας». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »