Εἷς Ἀθηναῖος χρυσοθήρας

Για τις μετοχές της εταιρείας του Λαυρίου (19ος αιώνας).

Απόσπασμα από το εκτενές διήγημα του Μιχαήλ Μητσάκη «Εἷς Ἀθηναῖος χρυσοθήρας».

6mage0000876b_294

Μιχαήλ Μητσάκης

Αἱ ἐξομολογήσεις τοῦ ἰδίου καὶ αἱ νεώτεραι αὗται περὶ Μεγγλίδου πληροφορίαι τοῦ Παναγιώτη δὲν ἦσαν βεβαίως φύσεως ὥστε νὰ μοῦ ἐμπνεύσουν μεγάλην πεποίθησιν περὶ τῆς ἐπιχειρήσεως ἣν μοῦ ἐπρότεινεν ἢ τοὐλάχιστον περὶ τῆς σοβαρότητος τοῦ ἀτόμου του, ἔσχον ὅμως ὡς ἀποτέλεσμα ν᾽ ἀναζωογονήσωσιν ἐν τῷ πνεύματί μου ὁλόκληρον ἐποχὴν νεκράν, νὰ ἐξεγείρουν πλῆθος ἀναμνήσεων ἐξαλειφθησῶν, λησμονηθεισῶν ἐντυπώσεων, εἰκόνων αἵτινες εἶχον ἐκλίπῃ τῆς διανοίας μου, γεγονότων ἅτινα εἶχον διαγραφῇ ἀπὸ τῆς ἀντιλήψεώς μου.

Ἐνόμιζα ὅτι εἶχα γίνῃ κατὰ ἔτη καὶ ἔτη νεώτερος καὶ εἶχα μεταφερθῇ εἰς τὸ κέντρον τῆς Πελοποννήσου, εἰς τὴν καρδίαν τῆς ἐπαρχίας μου, εἰς τὴν ἰδιόρρυθμον πόλιν εἰς ἣν διῆλθον τοὺς παιδικοὺς χρόνους μου, κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν ἐπικληθέντων Λαυριακῶν. Ὑπῆρχον λοιπὸν ἀκόμη λείψανα τοῦ περιέργου ἐκείνου καιροῦ, διασώσαντα καὶ μετὰ τόσα ἔτη τὰς παραδόξους ἰδέας καὶ τ᾽ ἀνεξήγητα ὄνειρα ἅτινα ἐκράτησαν κατ᾽ αὐτον, ὑπῆρχον λοιπὸν ἀκόμη ἐγκέφαλοι ἐφ᾽ ὧν τόσῳ βαθεῖα ἐνετυπώθη ἡ ἐνθύμησίς του καὶ ἡ σφραγίς του ὥστε νὰ μὴν ἀποτριβῶσι μέχρι σήμερον, ὑπῆρχον λοιπὸν ἀκόμη θύματα τῆς ἀλλοκότου νόσου ὑφ᾽ ἧς κατελήφθη ποτὲ ὁλόκληρον τὸ ἔθνος; Τῆς ἐποχῆς αὐτῆς ἡ ἱστορία δὲν ἐγράφη εἰσέτι, ἴσως δὲ καὶ δὲν θ᾽ ἀξιωθῇ ἐν τῇ ἀφηγήσει τῶν κατὰ τὸ νέον ἑλληνικὸν κράτος ἢ ὀλιγοστίχου μόνον μνείας καὶ δὲν θὰ περιέλθῃ εἰς γνῶσιν τῶν μεταγενεστέρων ἢ ἐκ συγκεχυμένων τινῶν θρύλων, ἀορίστως καὶ ἐν περιλήψει. Ἤξιζεν ὅμως βεβαίως πλήρης καὶ λεπτομερὴς νὰ περισωθῇ διὰ ν᾽ ἀποτελέσῃ μίαν τῶν ὡραιοτέρων σελίδων τῶν ἀνεκδοτικῶν χρονικῶν τοῦ τόπου. Τὸ κεφάλαιον τὸ περιλαμβάνον τὰ πέντε-ἓξ ἔτη καθ᾽ ἃ διήρκεσε θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπιγραφῇ, ἀναλόγως πρὸς τὸν Χρυσοῦν Αἰῶνα, τὰ Χρυσᾶ Ἔτη τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλ᾽ ὁ χρυσὸς αὐτὸς δὲν ἔλαμπεν ἢ ἐν τῇ φαντασίᾳ ἐγρηγορότων ὀπτασιαστῶν καὶ δὲν ἐχρύσωνεν ἢ τὰ ὁράματα ἐξημμένων ὀνειροπόλων.

Τὴν ἔναρξιν αὐτῆς ἐσημείωσεν ἡ ἀνόρυξις τῶν μεταλλουργείων τοῦ Λαυρίου. Εἰς ἰταλοελληνικήν τινα ἑταιρίαν κερδοσκόπων ἐχόντων φαίνεται καὶ ἀρχαιολογικὰς γνώσεις εἶχεν ἐπέλθῃ κατὰ τὸ σωτήριον ἔτος 1869 ἡ ἀρκετὰ πρωτότυπος ἰδέα ὅτι τὰ ὑπὸ τῶν ἀρχαίων συγγραφέων περιγραφόμενα ἐν Λαυρίῳ μεταλλεῖα ἀργύρου δὲν εἶχον ἴσως ὁλοσχερῶς ἐξαντληθῇ ὑπ᾽ ἐκείνων, ἀφοῦ δὲ οἱ νεώτεροι χρόνοι εἶδαν τὸ ἔκτακτον φαινόμενον ὁλοκλήρου λαοῦ, τεθαμμένου τέως ὡς διαπαντὸς ὑπὸ τὴν δουλείαν, ἀνισταμένου ἐκ νεκρῶν, δὲν θὰ ἦτον ὅλως παράβολος πιθανῶς ἡ σκέψις ὅτι διὰ καταλλήλου ἐργασίας θὰ ἠδύναντο ν᾽ ἀνευρεθῶσι καὶ οἱ θησαυροὶ οὓς εἶχεν ἄλλοτε, ὑπὸ τὴν γῆν του κεκρυμμένοι. Ἐκίνησαν λοιπόν, καὶ ἦλθαν εἰς τὰς Ἀθήνας, καὶ διηυθύνθησαν εἰς τὸ Λαύριον, καὶ ἔκαμαν πειράματα, κ᾽ ἐπέτυχαν, καὶ ἤρχισαν νὰ ἀγοράζουν ἀφειδῶς τῶν χωρικῶν τὰ κτήματα. Συγχρόνως ἔστησαν προχείρως κ᾽ ἐργαστήρια τινά, καὶ ἐπεχείρησαν ἀνασκαφάς, κ᾽ ἐξήγαγον τὰς ἐπονομασθείσας ἐκβολάδας, χῶμα τοὐτέστι καὶ γῆς βώλους, τῶν παλαιῶν ὀρυχείων τ᾽ ἀπορρίμματα, ἐν οἷς ὑπῆρχεν ἀργυροῦχος μόλυβδος ἢ ἄλλα ὀρυκτά. Εἰς τὰς Ἀθήνας ἔγινε γνωστὸν πὼς εἰς τὸ Λαύριον ἐξάγεται ἀσῆμι, ὁ κόσμος συνεκινήθη ὡς εἰκὸς διὰ τὸ καινότροπον ἄγγελμα μεγαλοποιούμενον βέβαια ἀνὰ τὰ στόματα παντοίως ἐννοεῖται, ἡ κυβέρνησις ἔλαβε τὰ κατάλληλα μέτρα πρὸς ἐξασφάλισιν τῶν συμφερόντων τοῦ κράτους, ἡ Ἰταλικὴ ἀφ᾽ ἑτέρου ἐπενέβη ὅπως ἐξασφαλίσῃ τὰ δικαιώματα τῆς Ἑταιρίας, διεθνὲς ἐπεισόδιον ἐγεννήθη καὶ τὸ πρᾶγμα ἔλαβε διαστάσεις ἐθνικοῦ καὶ εὐρωπαϊκοῦ σχεδὸν ζητήματος.

Καὶ τὸ μὲν ζήτημα ἐλύθη, Ἕλληνος ὑπηκόου ἀγοράσαντος παρὰ τῆς ἰταλικῆς τὸ δικαίωμά της καὶ καταρτίσαντος ἑταιρίαν ἄλλην, ἀλλ᾽ ἡ εἴδησις ὅτι ὀλίγας ὥρας ἐκ τῶν Ἀθηνῶν ὑπῆρχεν ὑπὸ τὴν γῆν ἄργυρος καὶ πιθανῶς χρυσός –διότι τί τὴν ὑπόθεσιν ἀπέκλειεν;– εὐνόητον ὅτι ἐπέφερε σεισμὸν ὄχι συνήθη εἰς τὰ πνεύματα. Αἰφνιδία δίψα πλουτισμοῦ κατέλαβε τὰ πλήθη, ἣν ἐκμεταλλευόμενοι οἱ ἔξωθεν ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ ἐπελθόντες τότε χρηματισταὶ ὑπεξέκαυσαν ὅλα τὰ μωρὰ ἔνστικτα τοῦ ὄχλου κ᾽ ἔδωκαν νὰ πιστεύσῃ εἰς αὐτόν, ὅτι ἐκεῖ πέραν, εἰς τὴν Σουνιακὴν ἄκραν, ἐκρύπτοντο θησαυροὶ ἀμύθητοι. Ὀλιγώτερα δὲ βεβαίως τούτων ἤρκουν διὰ νὰ μεταβληθοῦν αἱ τέως ἥσυχοι Ἀθῆναι τῶν νοικοκυραίων, τῶν παντοπωλῶν καὶ τῶν τραμπούκων, εἰς εἶδος τι ἀμερικανικῆς πόλεως μαινομένων χρυσοθηρῶν.

Ἡ ἐπιχείρησις τοῦ Λαυρίου ὡρίσθη νὰ γίνῃ διὰ μετοχῶν, ἀπὸ τῆς στιγμῆς δ᾽ ἐκείνης δὲν ὑπῆρξεν ἄνθρωπος ὥστε νὰ μὴ φιλοδοξήσῃ ν᾽ ἀποκτήσῃ τοιαύτας, νὰ γίνῃ συμμέτοχος τοῦ μεγάλου ἔργου. Έξωθεν τῆς Ὡραίας Ἑλλάδος ἐγκαθιδρύθη τὸ πρῶτον πρόχειρον χρηματιστήριον, καὶ ἐμυήθη ἡ τέως ἁπλοϊκὴ Ἑλλάς, ἡ Ἑλλὰς τῶν οἰκογενειῶν τοῦ 21 καὶ τῶν ἀναμνήσεων τοῦ ἀγῶνος, ἡ Ἑλλὰς ἥτις ἦτον ἀκόμη ἓν εἶδος οἰκογενείας καὶ αὐτή, τὰ θαυμάσια τῆς ζωῆς τῶν πεπολιτισμένων κοινωνιῶν, τὸν περὶ τὸ χρῆμα ἀγῶνα, τὸν διὰ παντὸς τρόπου ἐκ τοῦ μηδενὸς πλουτισμόν, τὰ μυστήρια τῆς κυβείας. Ἦτο δ᾽ ἐκεῖ πλέον ἀνὰ πᾶσαν πρωΐαν τὸ γενικὸν τῶν Ἀθηναίων ἐντευκτήριον. Ἔμποροι, χειρώνακτες, καθηγηταί, λόγιοι, φοιτηταί, ὑπάλληλοι, ἐργάται, ἀστοί, πολιτευόμενοι, πᾶσαι τῆς κοινωνίας αἱ τάξεις καὶ πᾶσαι αἱ ἀρχαὶ καὶ πάντα σχεδὸν τὰ μέλη, συνωθοῦντο, ἐκεῖ ὑπὸ τῆς αὐτῆς ἐπιθυμίας ἐλαυνόμενοι καὶ εἰς τὴν αὐτὴν δόνησιν ὑπείκοντες. Καὶ ἔφερον τὰς οἰκονομίας αὐτῶν, ἐτῶν πολλάκις ὁλοκλήρων, ζωῆς ὅλης, περιουσίας ἐν μόχθῳ καὶ βραδέως ἀποκτηθείσας, πᾶν εἴ τι πολύτιμον, τὸν μισθόν του ὁ ὑπάλληλος, τὰ κέρδη τοῦ ταμείου ὁ ἔμπορος, τὸ ἡμεροδοῦλι ὁ ἐργάτης, τὸ μηνιαῖον ἑκατοντάδραχμον ὅπερ ὑπὸ τοῦ πατρὸς του τῷ ἐστάλη ο φοιτητής, τοὺς ἀδάμαντας τῆς μητρός του ὁ ἄσωτος κομψευόμενος, τὰ ὅπλα του ὁ ἀγωνιστής, καὶ τὰ ἔρριπτον ἐκεῖ, μέσα εἰς τὸ μεγάλον χωνευτήριον, εἰς τὸ καζάνι τοῦ χρυσοῦ, ὅπερ διεδίδετο ἀκαταπαύστως ὅτι ἔβραζε, παράγον τὸ παμπόθητον τὸ μέταλλον, ποὺ νὰ πλουτήσῃ τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν ἔμελλε καὶ ν᾽ ἀναδείξῃ Ρότσχιλδ ὄλους ἐν στιγμῇ. Κ᾽ ἠγόραζον, ἠγόραζον, ἀντί τοῦ χρήματός των τοῦ πολλοῦ αὐτοῦ, τοῦ ἀληθοῦς, ἠγόραζον οἱ ἄνθρωποι χαρτί, μετοχῶν χαρτί μὲ τὸ καντάρι, ψεύτικον χαρτί, ὅπερ ὅπως τοῖς ἔλεγον, ἐντὸς τῆς τσέπης των, μετὰ μικρόν, διὰ μυστηριώδους ἀλχημείας, θὲ νὰ μετουσιοῦτο αὐτομάτως εἰς χρυσόν.

Ἀλλ᾽ ἀπὸ τὴν πρωτεύουσαν ἡ νόσος μετεδόθη κ᾽ εἰς τὰς ἐπαρχίας τάχιστα, κ᾽ ἡ φαντασία τοῦ μεσημβρινοῦ λαοῦ ἐξήφθη, καὶ ὅλοι νὰ πλουτήσουν ἐπεθύμησαν, κ᾽ ἐπείνασαν ὡς ὑπ᾽ ἀκαριαίας βουλιμίας προσβληθέντες χρήματος, ἐπείνασαν οἱ τέως εὐτελεῖς κι᾽ ὀλιγαρκεῖς καὶ λιτοδίαιτοι κ᾽ εὐχαριστούμενοι εἰς ὅσα ἔτυχε νὰ εὕρουν ἐπὶ γῆς τοῦ ὄλβου τὴν θερίζουσαν τὴν πεῖναν.

Ἠδύνατο λοιπὸν νὰ γίνῃ Κροῖσος ἀπ᾽ τὸ τίποτε κανείς, καὶ ἠμποροῦσε ν᾽ ἀπολαύσῃ ὅλα διαμιᾶς τοῦ κόσμου τ᾽ ἀγαθὰ ἂν ἤθελε, καὶ δὲν ἔπρεπε νὰ ἀρκῆται εἰς ὅσα τῷ παρεῖχε τέως ὁ ἀγρὸς αὐτοῦ ἢ ἡ ἐλαία ἢ ἡ ἄμπελος αὐτοῦ, ἀλλ᾽ ἀνασκάπτων ἔξαφνα αὐτά, χρυσάφι θὰ ἠδύνατο νὰ εὕρῃ, πεφυλαγμένον οὕτω μέσα εἰς τὸ χῶμα ὡς ἐπίτηδες δι᾽ αὐτόν; Ἦτον ἀλήθεια λοιπὸν ὅτι ἐκεῖ πάνω εἰς τὸ Λαύριον, εἰς τῶν βουνῶν τὰ ἔγκατα, χρυσὸς ὑπήρχε τεθαμμένος ἄπλετος, κ᾽ ἐπήγαιναν οἱ ἐν Ἀθήναις καὶ τὸν ἔβγαζαν, καὶ ἔπειτα τὸν ἐμοιράζοντο πολύν; Ἀφοῦ δ᾽ ἐκεῖ ὑπῆρχε, νὰ μὴν ὑπάρχῃ τάχα διατί κι᾽ ἀλλοῦ; Διατί νὰ εἶνε μόνον εἰς τὸ Λαύριον, καὶ εἰς τὴν Σπάρτην ὄχι, κ᾽ εἰς τὴν Τρίπολιν, κ᾽ εἰς τὰς Καλάμας, κ᾽ εἰς τὸ Αἴγιον, παντοῦ; Κ᾽ ἡ ὄρεξις τοιουτοτρόπως ἠκονίζετο, καὶ ἡ ἐπιθυμία ηὔξανε, καὶ ἐξηπλοῦτο τῶν συλλογισμῶν αὐτῶν ἡ δύναμις, φλογίζουσα τὰς φρένας ὄντων τέως ἀμαθῶν καὶ ἀνιδέων τοῦ παντός. Καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχαν καὶ αὐτοὶ χρηματιστήριον, καὶ ν᾽ ἀγοράσουν μετοχὰς δὲν ἦτο εὔκολον ἐσκέφθησαν ὅτι καλλίτερον θὰ ἦτο νὰ κυττάξουν μήπως εὕρουν μεταλλεῖα καὶ αὐτοί.

150%ce%a7%ce%a1%ce%9f%ce%9d%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%95%ce%9f%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%9f%ce%9b%ce%91%ce%a5%ce%a1%ce%99%ce%9f%ce%92%ce%99%ce%92%ce%9b%ce%99%ce%9f%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%a8%ce%97%ce%9b%ce%9Καὶ ἤρχισε μανία ἐρευνῶν παντοῦ, ἀνὰ νομοὺς καὶ ἐπαρχίας καὶ εἰς πόλεις καὶ εἰς κώμας κ᾽ εἰς χωριά, πυρετὸς πρὸς ἀναζήτησιν τοῦ κιτρίνου μετάλλου, κίτρινος τῇ ἀληθείᾳ καὶ αὐτὸς τὴν μεταδοτικότητα, χρυσῆ ἀσθένεια ὡς ἵκτερος ἐκόλλησε τοὺς πάντας, ἀνάλογος πρὸς τὴν καταλαβοῦσαν τὴν Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀμερικήν, ὅτε τοῦ Ἐλδοράδου τὰ χρυσωρυχεῖα ἤχθησαν εἰς φῶς. Κατήντησε νὰ πιστευθῇ σχεδόν, πὼς ἡ Ἑλλὰς μικρὰ Καλλιφορνία ἦτο καὶ αὐτή. Τὰ βουνά, αἱ ράχεις, τὰ λαγκάδια, τὰ χωράφια, πᾶσα γῆς πτυχὴ καὶ πᾶσα ὄγκωσις καὶ πᾶσα ἔκτασις ἀνεδιφῶντο λυσσωδῶς ὑπὸ αὐτοσχεδίων ἐπιδρομέων. Καραβάνια ὁλόκληρα ἐξεκίνων ἀπὸ τῶν πόλεων πρὸς ἀνιχνεύσεις ἀνὰ τὰς ἐρημίας μερῶν ἅτινα ὑπετίθετο –διατί δὲ τοῦτο, ἄδηλον– πὼς θὰ ἐγκρύπτουν ὀρυκτά. Ἑταιρίαι ἐσχηματίζοντο. Συμμορίαι μεταλλοκυνηγῶν διωργανοῦντο. Καθ᾽ ὅλην τὴν χώραν οὐδὲν ἄλλο ζήτημα, οὐδὲν ἄλλο θέμα, τίποτε ἐκτὸς αὐτοῦ δὲν ἐνδιέφερεν. Αὐτὸ ἀπετέλει τὴν βάσιν ὅλων τῶν συνομιλιῶν, ὅλων τῶν μεριμνῶν, ὅλων τῶν σκέψεων. Καμμία σχεδὸν ἄλλη ἐνασχόλησις, καμμία σχεδὸν ἄλλη φροντίς.

Ἄλλο μηδὲν ἄξιον τῆς ἐλαχίστης προσοχῆς. Ἡ πολιτικὴ αὐτή –ἀπίστευτον! εἶχεν ὑποχωρήσῃ πρὸ τῆς μεταλλουργίας. Ὡς εἶδος μέθης πρωτοφανοῦς κατέλαβε τὸν τόπον. Καὶ ὅλοι πλούτη, πλούτη ὠνειρεύοντο, μὲ φλέγοντα τὰ ὄμματα καὶ ἀνοικτά, καὶ ὅλοι περὶ χρημάτων ὡμιλοῦσαν, καὶ ὅλοι σχέδια ἐπὶ σχεδίων ἔκαμναν. Ἡ ἐργασία της Κυβερνήσεως, τῶν ἀρχῶν, εἶχε περιορισθῇ περίπου μόνον εἰς τὸ παρέχειν ἀδείας πρὸς ἀνασκαφὰς τοιαύτας καὶ εἰς ἔκδοσιν παραχωρητηρίων μεταλλείων φαντασιωδῶν. Τὰ νομαρχιακὰ καὶ ἐπαρχιακὰ καταστήματα εἶχον μεταβληθῇ εἰς ἀποθήκας σάκκων πλήρων λίθων καὶ χωμάτων, οἵτινες ἀπετίθεντο ἐκεῖ κατὰ χιλιάδας, ἵνα ἀποσταλῶσιν εἰς Ἀθήνας πρὸς ἀνάλυσιν. Ἀφοῦ δὲ ἡ ἀνάλυσις ἐγίνετο, κι᾽ ἀνεκοινοῦτο ἐκ τοῦ ὑπουργείου εἰς τὸν ἔπαρχον, ὁποιαδήποτε κι᾽ ἂν ἦσαν τὰ ἀποτελέσματα, δόστου τὸν τίτλον τῆς ἰδιοκτησίας μας εὐθύς, διὰ νὰ μὴν τύχῃ καὶ μᾶς πάρῃ ἄλλος τὴν κυριότητα.

Ἡ ὀρυκτολογία ἤρχισε νὰ θεωρῆται ἐπιστήμη καὶ αὐτή, κ᾽ ἐκ τῆς ἀγνοίας ἣν περὶ αὐτῆς ὁ κόσμος εἶχε παχυλὴν πασίγνωστος κατέστη καὶ ἀνυψώθη παρευθὺς τὰ μέγιστα. Πρώτην φορὰν τὰ βάθρα τῆς ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ Φυσικῆς Σχολῆς ἐμέτρησαν τοὺς φοιτητάς των ὄχι πλέον εἰς τὰ πέντε δάκτυλα. Ἡ νομικὴ καὶ ἡ ἰατρική, αἱ μόναι αἵτινες ἐκρίνοντο ὡς τότε ὡς ὑπάρχουσαι, πρώτην φορὰν εἶδαν ἐξαίφνης ν᾽ ἀραιοῦνται οἱ πελάται των, ἐνῷ ἐκείνης ἐτετραπλασιάσθησαν ἐντὸς μικροῦ. Οἱ ἐν Ἀθήναις χημικοὶ ηὗραν δουλειάν, κ᾽ ἐξέδιδαν φετφάδες ἀδιάκοπα, διὰ πᾶν ὅ,τι καὶ ἂν τοῖς ἔστελλαν, καὶ ξύλον κούτσουρον ἂν ἦτο, ὅτι πολύτιμα ἐνεῖχε μέταλλα καὶ θαυμαστά, ἵνα δεσπόζῃ οὕτω κ᾽ ἐπεκτείνεται τοῦ ἀπομουρλαθέντος ὄχλου ἡ κτηνώδης ἄνοια.

Ἐνθυμοῦμαι, παιδὶ ἀκόμη […]

Ἀλλ᾽ ὅπως ὅλα ἐξητμίσθη βαθμηδὸν καὶ αὕτη ἡ ὁρμή, καὶ κατηυνάσθη τὸ μυστηριῶδες πάθος, καὶ ἡσύχασαν τὰ ἐξαφθέντα νεῦρα, κ᾽ ἐκόπασεν ὁ πάταγος ὁ ἄλογος, πεισθέντος κατὰ μικρὸν μετὰ πολλὰ τοῦ πλήθους ὅτι αὐταπάτης θῦμα ἦν καὶ ἀνοήτου οὐτοπίας εἶχε γίνῃ παίγνιον.

Μιχαήλ Μητσάκης, Εἷς Ἀθηναῖος χρυσοθήρας, εκδ. Γαλαξία, Αθήνα 1971, σ. 27-33.

(Πρώτη έκδοση από την Εστία το 1892.)

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: