Τσαμπατζήδες

Αφιερωμένο στον Θανάση (έτσι δεν τον λέγανε;) που έχασε τη ζωή του για ένα εισιτήριο. Μια και δεν ξέρω να γράφω ωραία (και ούτε έχω τις ανάλογες εμπειρίες) αντιγράφω από τον Διονύση Χαριτόπουλο:

Image

Μέχρι να τελειώσει το δημοτικό, το παιδί θα πηγαίνει τα καλοκαίρια στη θάλασσα με τους άλλους της γειτονιάς καβαλαρία στο τελευταίο βαγόνι στο τρενάκι, ξυπόλυτο και μόνο με ένα μαύρο σωβρακάκι και ένα φίνο κοπίδι σκέτο ξυράφι, απαραίτητο εργαλείο για αχινούς, μύδια και πεταλίδες. Σπάνια φτάνει ως το Πέραμα, είναι μακριά και κουράζεται σκαρφαλωμένο στον πίσω προφυλακτήρα του βαγονιού· δεν είναι άνετος σαν του πράσινου τραμ, που τα παράσιτα των τραμ, όπως λένε τα κρεμασμένα τσαμπιά πιτσιρικάδων οι τραμβαγέρηδες, μπορούν να αράξουν τρεις και τέσσερις, ολόκληρη η παρέα· ούτε στο Ικόνιο πάει γιατί εκεί είχε βγει το σκυλόψαρο και που έφαγε τον άνθρωπο, συνήθως πηδάει από το τρενάκι όταν κάνει στάση στον όρμο του Αγιώργη στο Κερατσίνι και κατεβαίνει για κολύμπι στα Βοτσαλάκια, όχι εκεί που μουλιάζουν οι γριές με τα κομπινεζόν και οι μουρλές μανάδες ταΐζουν με σκαμπίλια τα μικρά τους αλλά πιο πέρα, στα βραχάκια, για βουτιές και πεταλίδες. 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Uncategorized. Leave a Comment »