Βιομηχανία, καπιταλισμός, σοσιαλισμός κ.τ.τ.

Οι παρακάτω σημειώσεις συντάχθηκαν για τους φύτουκλες μαθητές που δεν καταλαβαίνουν τι αποστηθίζουν και ντρέπονται να με ρωτήσουν!  Τις αναρτώ εδώ για μου πείτε τη γνώμη σας. (Σ.Γ.)


 

 

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

  • capital = κεφάλαιο (από το λατινικό caput, capitis = το κεφάλι!)
  • capitalism = καπιταλισμός, κεφαλαιοκρατία

Άρα, ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα στο οποίο κυριαρχεί το κεφάλαιο.

Τι είναι “κεφάλαιο”;

Κεφάλαιο είναι ένα σύνολο χρημάτων. Όχι όμως τα χρήματα που έχουμε στην άκρη για να πάρουμε σουβλάκια ή για να πληρώσουμε τους γιατρούς όταν αρρωστήσουμε, αλλά ένα σύνολο χρημάτων που τα φυλάμε με σκοπό να τα επενδύσουμε. 

Τι θα πει “να επενδύσουμε”;

Θα πει να χρησιμοποιήσουμε έτσι τα χρήματά μας ώστε να μας φέρουν κέρδος. Για παράδειγμα, να ιδρύσουμε μια επιχείρηση, η οποία (ελπίζουμε ότι) θα μας φέρει κέρδος. Το κέρδος αυτό μπορεί να το χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε διακοπές στη Μύκονο (αλλά τότε δεν θα κρατήσει για πολύ) ή για να το ξαναρίξουμε στην επιχείρησή μας ώστε να αυξήσουμε το μέγεθός της, δηλαδή να το “επανεπενδύσουμε” (αυτό μας ενδιαφέρει περισσότερο).

Μπορεί να έχετε ακούσει και για “επένδυση στο χρηματιστήριο”. Και σ’ αυτή την περίπτωση, αυτός που “παίζει” στο χρηματιστήριο αγοράζει “μετοχές”, δηλαδή (συμ)μετέχει στην ιδιοκτησία μιας επιχείρησης.

Είδη κεφαλαίου

Ανάλογα με το είδος της επιχείρησης, υπάρχουν και πολλά είδη κεφαλαίου. Π.χ. το εμπορικό κεφάλαιο, το εφοπλιστικό, το τραπεζικό, το βιομηχανικό. (Το τελευταίο μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα.)

Όπως είναι φυσικό, διάφορα είδη κεφαλαίου υπάρχουν από τότε που υπάρχει χρήμα: στην αρχαιότητα, στο μεσαίωνα, στην αναγέννηση. Όμως, παρ’ όλο που υπάρχουν και τότε μεγάλοι κεφαλαιούχοι, δεν μιλάμε ακόμα για καπιταλισμό. Για καπιταλισμό, ως σύστημα όχι μόνο οικονομικό αλλά και ευρύτερα κοινωνικό, μιλάμε από τότε που έχουμε βιομηχανία, δηλαδή από τον 18ο αιώνα στην Αγγλία.

Έτσι, ο καπιταλισμός είναι δημιούργημα του βιομηχανικού κεφαλαίου, του κεφαλαίου εκείνου που επενδύεται πρωτίστως στη βιομηχανία. Στη συνέχεια βέβαια, τα διάφορα είδη κεφαλαίου μπορεί να επικοινωνούν μεταξύ τους σαν συγκοινωνούντα δοχεία.

Τι είναι βιομηχανία;

Παρένθεση: Υπάρχουν τρεις τομείς παραγωγής (ή οικονομικής δραστηριότητας):

  • ο πρωτογενής τομέας
    • Παίρνουμε προϊόντα κατευθείαν από τη φύση με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αλιεία, αλλά και την εξόρυξη μεταλλευμάτων.
  • ο δευτερογενής τομέας (= η μεταποίηση)
    • Κατασκευάζουμε προϊόντα με βάση “πρώτες ύλες” που τις παράγει ο πρωτογενής τομέας, τις “μεταποιούμε” και δημιουργούμε κάτι καινούργιο. Εδώ ανήκουν α) η βιοτεχνία και β) η βιομηχανία.
  • ο τριτογενής τομέας (= οι υπηρεσίες)
    • Εδώ δεν παράγονται υλικά προϊόντα αλλά “υπηρεσίες”. Εδώ εντάσσονται το εμπόριο, οι τράπεζες, η διοίκηση, τα νοσοκομεία, οι εταιρείες διασκέδασης κτλ.

Η βιομηχανία λοιπόν είναι ένας τρόπος να μεταποιούμε προϊόντα του πρωτογενούς τομέα και να παράγουμε νέα, προϊόντα που δεν υπάρχουν στη φύση. Για παράδειγμα, παράγουμε αυτοκίνητα, υπολογιστές, πλυντήρια κ.τ.ό.

Ποια η διαφορά της βιομηχανίας από τη βιοτεχνία;

Το ίδιο έκανε και κάνει η βιοτεχνία, αλλά

  • υπάρχει διαφορά μεγέθους: Το εργαστήριο (βιοτεχνία) είναι συνήθως πολύ πιο μικρό από ένα εργοστάσιο (βιομηχανία).
  • το κυριότερο: υπάρχει διαφορά στη χρήση της τεχνολογίας: Το εργοστάσιο χρησιμοποιεί στο έπακρο τη σύγχρονη τεχνολογία, τις “μηχανές” (γι’ αυτό και ο όρος βιο-μηχανία). Ενώ στη βιοτεχνία τα εργαλεία είναι στην υπηρεσία του τεχνίτη, στη βιομηχανία ο εργάτης είναι εξάρτημα των μηχανών. Στην εποχή μας η παραγωγή είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοματοποιημένη (τουλάχιστον σ’ εκείνα τα εργοστάσια που εκμεταλλεύονται στο έπακρο την τεχνολογία), τα προϊόντα παράγονται από μηχανές και οι εργάτες πατάνε κουμπιά και ελέγχουν. Γι’ αυτό και το εργοστάσιο παράγει όμοια, τυποποιημένα προϊόντα σε μεγάλους αριθμούς.

Επομένως:

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ είναι ένα σύστημα όπου κυριαρχεί η βιομηχανική παραγωγή. Αυτός ο τρόπος παραγωγής δημιουργεί σιγά-σιγά ένα νέο κοινωνικό σύστημα, διαφορετικό από αυτό της αρχαιότητας, του μεσαίωνα ή των “νέων χρόνων”.

Νέο κοινωνικό σύστημα σημαίνει ότι (το κεφάλαιο) επιβάλλει σε όλους τους τομείς του κοινωνικού βίου όχι μόνο τις σχέσεις παραγωγής αλλά και την οργάνωση, τους θεσμούς, τις ιδέες, τις αξίες που του ταιριάζουν.

Πώς λέγονται οι υποστηρικτές του καπιταλισμού;

Οι οπαδοί του καπιταλισμού δεν λέγονται καπιταλιστές. Καπιταλιστές ονομάζονται οι κεφαλαιούχοι. Οι υποστηρικτές αυτού του συστήματος ονομάστηκαν αρχικά φιλελεύθεροι (liberals).

Αυτή η ονομασία δημιουργεί κάποια προβλήματα, διότι ο καπιταλισμός δεν συνδέεται πάντοτε με τη γενικότερη ελευθερία. Στην αρχή όμως, οι οπαδοί του νέου συστήματος υποστήριξαν τον αγώνα κατά της απόλυτης μοναρχίας, επομένως τον αγώνα για τις ελευθερίες του ανθρώπου, ενώ ταυτόχρονα διακήρυξαν την ανάγκη να “απελευθερωθεί” η αγορά και η οικονομική δραστηριότητα. Πρόκειται για αυτούς που ονομάζουμε “διαφωτιστές”. Αυτοί θεώρησαν πως η ελευθερία του πολίτη στον πολιτικό βίο και η ελευθερία του κεφαλαιούχου στον οικονομικό βίο (η ελευθερία του δηλαδή να επενδύει όπου και όπως θέλει και να μην περιορίζεται η δραστηριότητά του από ένα αυταρχικό κράτος) υπάγονται στην ίδια αρχή, την αρχή της ελευθερίας.

Επειδή όμως, στην πορεία της ιστορίας, ο καπιταλισμός βολεύτηκε και με αυταρχικά καθεστώτα, συνηθίζουμε να μιλάμε ξεχωριστά για πολιτικό φιλελευθερισμό και για οικονομικό φιλελευθερισμό.

Αστική τάξη; What is this?

  • άστυ: η πόλη
  • αστοί: οι κάτοικοι των πόλεων

Καλή η ετυμολογία, αλλά μη χαίρεστε. Δεν είναι σίγουρο πως, όποτε κάποιος γράφει για αστούς, εννοεί τους κατοίκους των πόλεων. Απλώς, από εκεί ξεκινά η λέξη.

Επειδή πρώτα στις πόλεις αναπτύσσεται το χρήμα και οι οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με αυτό, με τον όρο “αστική τάξη” εννοούμε συνήθως όλους τους επιχειρηματίες, όλους όσοι έχουν στην ιδιοκτησία τους μέσα παραγωγής.

Ευνόητο είναι ότι μπορεί αυτοί να είναι και φτωχοί μικρέμποροι. Μπορεί όμως να είναι και οι μεγάλοι κεφαλαιούχοι/καπιταλιστές. Αν θέλουμε να τους διακρίνουμε, μιλάμε συνήθως για “μικροαστική” και “μεγαλοαστική τάξη”.

Σε γενικές γραμμές, το επίθετο “αστικός” χρησιμοποιείται παράλληλα με τον “καπιταλισμό” και ιδιαίτερα σε αντιπαράθεση με το “σοσιαλιστικός”. Έτσι, θα ακούσετε για “αστικό καθεστώς”, για “αστική δημοκρατία” και “αστικο-δημοκρατικά δικαιώματα”, για “αστική κοινωνία”, για “αστούς πολιτικούς” (όπως ο Βενιζέλος) και “αστικά κόμματα” κ.ά.

Από τους αριστερούς αυτός ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως περιφρονητικά. Έτσι, για την αριστερά, η “αστική δημοκρατία” είναι μια ψευτοδημοκρατία που εξαπατά το λαό, η “αστική δικαιοσύνη” είναι δήθεν δικαιοσύνη που απλώς εξασφαλίζει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης κ.ο.κ.

 

 

η αντίδραση στον καπιταλισμό:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ,

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ

Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο καπιταλισμός στηρίχτηκε σε μια εξαθλιωμένη εργατική τάξη. Ο ίδιος την οδήγησε στην εξαθλίωση με τους χαμηλότατους μισθούς, την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, την απουσία αδειών και σύνταξης, την πολύωρη εργασία, το ανθυγιεινό εργασιακό περιβάλλον, αλλά και το ανθυγιεινό περιβάλλον της κατοικίας. (Αυτό συνέβη διότι, για να ανταγωνιστούν ο ένας τον άλλο, οι κεφαλαιούχοι έπρεπε να παράγουν φτηνότερα προϊόντα από τους ανταγωνιστές τους, και γι’ αυτό ήθελαν όσο το δυνατόν φτηνότερο εργατικό δυναμικό και ένα απόθεμα ανέργων. Δεν έβλεπαν δηλαδή τους εργάτες τους και ως καταναλωτές, αλλά μόνο ως φτηνά και αναλώσιμα εξαρτήματα των μηχανών τους.)

Την άθλια ζωή των εργατών την περιέγραψαν όχι μόνο κοινωνικοί επιστήμονες και φιλόσοφοι, αλλά και λογοτέχνες, με πιο γνωστό ανάμεσά τους τον Κάρολο Ντίκενς.

Η αντίδραση ήρθε με αυτό που ονομάζεται εργατικό κίνημα.

Το εργατικό κίνημα έδρασε (και δρα ακόμη) σε δύο επίπεδα:

  • το συνδικαλιστικό

Σ’ αυτό το επίπεδο, ο αγώνας είναι “αμυντικός”: Οι εργάτες διεκδικούν καλύτερους μισθούς, καλύτερες συνθήκες εργασίας, κοινωνικές ασφαλίσεις κ.τ.ό. στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Οι εργάτες οργανώνονται σε “συνδικάτα” ή “σωματεία” (trade unions, syndicats):

  • πρωτοβάθμια σωματεία:
    • ένα σωματείο στο χώρο δουλειάς, π.χ. των εργατών της Χαλυβουργικής στην Ελευσίνα.
    • ένα ομοιοεπαγγελματικό σωματείο, π.χ. των υπαλλήλων εμπορικών καταστημάτων του Πειραιά.
  • δευτεροβάθμια όργανα:
    • εργατικό κέντρο: συνενώνει πρωτοβάθμια σωματεία μιας πόλης, π.χ. Εργατικό Κέντρο Αθήνας.
    • ομοσπονδία: συνενώνει πρωτοβάθμια σωματεία ενός κλάδου, π.χ. Πανελλήνια Ένωση Ταχυδρομικών Υπαλλήλων, Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης.
  • τριτοβάθμια όργανα:
    • ομοσπονδίες που συνενώνουν δευτεροβάθμια όργανα, π.χ. ΓΣΕΕ (Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας), ΑΔΕΔΥ (το αντίστοιχο όργανο των δημόσιων υπαλλήλων).
  • το πολιτικό

Σ’ αυτό το επίπεδο, ο αγώνας είναι “επιθετικός”: Οι εργάτες (και όσοι τους υποστηρίζουν) δημιουργούν πολιτικά κόμματα, τα οποία αγωνίζονται για την ανατροπή του καπιταλισμού και την αντικατάστασή του με ένα άλλο κοινωνικό σύστημα. (Παράλληλα, δρα και το αναρχικό κίνημα, το οποίο όμως δεν δημιουργεί κόμματα.) Τα κόμματα αυτά ήταν στην αρχή επαναστατικά, θεωρούσαν δηλαδή ότι η νέα κοινωνία μπορεί να προκύψει μόνο με επανάσταση.

Εδώ θα μείνουμε για λίγο.

Το άλλο αυτό κοινωνικό σύστημα προτάθηκε να είναι ένα σύστημα χωρίς κοινωνικές τάξεις, ένα  σύστημα αταξικό.

Ανυπαρξία τάξεων δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν πιθανές επαγγελματικές διαφορές, αλλά ότι δεν θα υπάρχουν ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, ότι τα μέσα παραγωγής (π.χ. τα εργοστάσια και οι μηχανές τους) θα ανήκουν στην κοινότητα, θα είναι δηλαδή κοινά (common, από το λατινικό communis). Γι’ αυτό και η νέα αυτή κοινωνία ονομάστηκε από τους περισσότερους “κομμουνιστική”.

Παράλληλα, ακούστηκε και ο όρος “σοσιαλισμός” (από τα λατινικά και πάλι: socius, societas > society), επειδή τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν στην κοινωνία.

Κυκλοφόρησε επίσης ο όρος “αναρχία” (ελπίζω να καταλαβαίνετε την ετυμολογία), με τη σκέψη ότι  μια κοινωνία όπου δεν υπάρχει κυριαρχία μιας τάξης πάνω στις άλλες δεν χρειάζεται και εξουσία-άρχοντες-κράτος.

Στην πορεία αυτοί οι όροι άρχισαν να χαρακτηρίζουν διαφορετικές τάσεις του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος.

ΚΑΙ ΟΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ…

 

 

Μπακούνιν

 

 

Α΄ ΔΙΕΘΝΗΣ = ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ (1864-1876)

 

Επειδή όλες οι επαναστατικές τάσεις θεωρούσαν ότι οι εργάτες όλων των χωρών «δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν», προχώρησαν στην ίδρυση της Α΄ Διεθνούς Ένωσης των Εργατών. Η Διεθνής αυτή διασπάστηκε όταν συγκρούστηκαν στο εσωτερικό της δύο βασικές τάσεις:

‣         των αναρχικών (Μπακούνιν κ.ά.)

‣         των μαρξιστών (Κ. Μαρξ, Φρ. Ένγκελς κ.ά.)

Η διαφορά τους εστιαζόταν στο αν απαιτείται ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στον καπιταλισμό και την αταξική κοινωνία, ενδιάμεσο στάδιο που ο Μαρξ ονόμαζε “σοσιαλισμό”, όπου θα εξακολουθούσε προσωρινά να υπάρχει εξουσία, αλλά υπό τον έλεγχο της εργατικής τάξης. Γι’ αυτό οι μαρξιστές προχώρησαν στην ίδρυση κομμάτων που στόχο είχαν την κατάληψη της εξουσίας. Οι αναρχικοί από τη μεριά τους απέρριψαν τόσο την αναγκαιότητα ενός ενδιάμεσου σταδίου όσο και την αναγκαιότητα ίδρυσης κόμματος, γιατί θεωρούσαν ότι και τα δύο θα διαιώνιζαν το εξουσιαστικό φαινόμενο και δεν θα οδηγούσαν τελικά στην απελευθέρωση του ανθρώπου.

Κ. Μαρξ

Β΄ ΔΙΕΘΝΗΣ = ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ (1889-1916 αλλά και έως σήμερα)

 

Όσοι ακολούθησαν τις απόψεις του Μαρξ έφτιαξαν επαναστατικά κόμματα που συνήθως ονομάζονταν “σοσιαλιστικά”, “σοσιαλδημοκρατικά” ή “εργατικά”. Μερικά από αυτά τα κόμματα υπάρχουν ακόμα και είναι πολύ γνωστά: το SPD (Sozialdemokratisches Partei Deutschlands – Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) της Γερμανίας, το Εργατικό Κόμμα (Labour Party) της Αγγλίας κ.ά. Αυτά τα κόμματα δημιούργησαν τη Β΄ Διεθνή.

Με την πάροδο του χρόνου τα κόμματα αυτά ξέφυγαν από τον έλεγχο των επαναστατών-μαρξιστών και έγιναν πιο μετριοπαθή. Σ’ αυτό συνέτειναν δύο αντικειμενικές εξελίξεις:

  • Η οικονομική ανάπτυξη σε συνδυασμό με τη ληστρική εκμετάλλευση των αποικιών έδωσε τη δυνατότητα να περισσέψει και λίγο ψωμί παραπάνω για τους εργάτες της Δύσης.
  • Σιγά-σιγά σε ορισμένες χώρες της Δύσης επεκτείνονται τα δημοκρατικά δικαιώματα.

Έτσι, τα σοσιαλιστικά/σοσιαλδημοκρατικά κόμματα εγκαταλείπουν σταδιακά τον επαναστατικό τους χαρακτήρα, διακηρύσσουν ότι σέβονται τη δημοκρατία (εφόσον βέβαια υπάρχει) και ότι θα προσπαθήσουν βήμα-βήμα να επιβάλουν μεταρρυθμίσεις που θα τείνουν προς το σοσιαλισμό. (Γι’ αυτό και τα κόμματα αυτά ονομάστηκαν “ρεφορμιστικά”, reformist = μεταρρυθμιστικά.)

Έτσι, στη σημερινή καθημερινή πολιτική ορολογία, όταν μιλάμε για “σοσιαλιστές” ή “σοσιαλδημοκράτες”, συνήθως εννοούμε όχι τους επαναστάτες αλλά κόμματα σαν το ΠΑΣΟΚ.

Αν και η Β΄ Διεθνής, όπως την ξέραμε στην αρχή, χάνει τη συνοχή της κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα ως μια χαλαρή συνεργασία κομμάτων. Τελευταία μάλιστα πρόεδρός της έγινε ο Γ. Α. Παπανδρέου.

 

Λένιν

Γ΄ ΔΙΕΘΝΗΣ = ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ (COMINTERN) (1919-1943)

 

Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, τα ρεφορμιστικά σοσιαλιστικά κόμματα συντάχθηκαν με τις ηγεσίες των χωρών τους. Έτσι, οι Γερμανοί σοσιαλιστές υποστήριξαν τον πόλεμο κατά της Γαλλίας, αλλά και οι Γάλλοι σοσιαλιστές υποστήριξαν τον πόλεμο κατά της Γερμανίας. Όσοι παρέμεναν επαναστάτες, πιστοί λίγο-πολύ στις θέσεις του Κ. Μαρξ, θεώρησαν ότι αυτό ήταν προδοσία της παγκόσμιας εργατικής τάξης, γιατί διακήρυσσαν ότι ο πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές. Έτσι, αποχώρησαν από τη  Β΄ Διεθνή. Σημαντικότερες προσωπικότητες ανάμεσά τους ήταν ο Ρώσος Βλαδίμηρος Λένιν και η Γερμανίδα Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Τον Οκτώβρη του 1917 οι ρώσοι μαρξιστές σοσιαλδημοκράτες (μπολσεβίκοι) υπό την ηγεσία του Λένιν κατέλαβαν την εξουσία και δημιούργησαν ένα εργατικό-σοσιαλιστικό κράτος ακολουθώντας τα διδάγματα του Μαρξ: πρόκειται για την ΕΣΣΔ (Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών).

Στα 1919 όσα κόμματα συντάχθηκαν με τις απόψεις του Λένιν δημιούργησαν την Γ΄ Διεθνή, που ονομάστηκε και Κομμουνιστική Διεθνής ή Κομιντέρν (Communist International) και διακήρυξαν ότι στόχος παραμένει η παγκόσμια επανάσταση για την ανατροπή του καπιταλισμού και, γι’ αυτό, δεν ενδιαφέρουν οι εθνικές διαφορές αλλά η συνεργασία μεταξύ των εργατών όλου του κόσμου. Για να ξεχωρίζουν από τους “άλλους”, ονόμασαν τα κόμματά τους “κομμουνιστικά” και είναι αυτοί που, στη σημερινή καθημερινή ορολογία, τους αποκαλούμε “κομμουνιστές”. Ένα κόμμα που προσχώρησε στην Γ΄ Διεθνή είναι και το ελληνικό ΚΚΕ.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, όταν η ΕΣΣΔ πολέμησε στο πλευρό των “συμμάχων” (ΗΠΑ, Αγγλίας κ.ά., που ήταν βέβαια καπιταλιστικές χώρες), η Κομμουνιστική Διεθνής αυτοδιαλύθηκε.

…και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Βιομηχανία, καπιταλισμός, σοσιαλισμός κ.τ.τ.”

  1. ChristinaT Says:

    Πολυ βοηθητικες οι πληφοριες!! Ευχαριστω!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: